ฮูหยินผู้เฒ่านั้นเป็ผู้ที่รู้ถึงจำนวนสินเดิมของจางจ้าวฉือดีที่สุด
ฟังจากที่จางจ้าวฉือพูดแล้ว สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็เริ่มย่ำแย่มากขึ้นไปอีก นางกล่าวกับจางจ้าวฉือว่า “พรุ่งนี้พวกเ้าสี่คนพาแม่นมลู่เดินทางไปเถิด เื่อื่นเ้าไม่ต้องสนใจ ในจวนนี้ยังมีข้าอยู่”
โหวเย่คนก่อนในอดีตนั้นเคยถูกปู่ของจางจ้าวฉือช่วยชีวิตเอาไว้ ต่อมาโหวเย่คนปัจจุบันก็ยังถูกคนของสกุลจางช่วยเอาไว้อีกครั้ง ดังนั้นตอนที่สกุลจางพบเจอกับความลำบาก จนยากจะหาทางเส้นทางชีวิตที่ดีให้กับบุตรสาวของตน จึงมาขอร้องสกุลสวี่ ซึ่งฮูหยินผู้เฒ่าได้ปรึกษากับโหวเย่แล้ว งานมงคลสมรสระหว่างสวี่เหราและจางจ้าวฉือถึงได้เกิดขึ้น
เพื่อหน้าตาของลูกอนุ เบื้องหน้าสินเดิมของจางจ้าวฉือมิได้เยอะมาก อย่างไรในตอนนั้นสกุลจางในสายตาของผู้คนมากมายก็เป็ตระกูลที่ยากจนข้นแค้น อีกทั้งจางจ้าวฉืออยู่ในจวนก็ใช้ชีวิตด้วยความสมถะ เื่เช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าอยากจะเห็นมันมากที่สุด ขอแค่เพียงเป็เช่นนี้ต่อไปก็จะไม่ดึงดูดสายตาของผู้อื่น
หลังจากฟังจางจ้าวฉือพูดถึงของพวกนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าจึงกล่าว “ของพวกนั้นเ้าซ่อนเอาไว้ให้ดี เอากล่องใหญ่นั่นใส่ของอย่างอื่นแล้วยกมาที่จวนของข้า”
จางจ้าวฉือใ “ฮูหยินผู้เฒ่าเ้าคะ ไม่ได้หรอกเ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าตอบ “เ้าฟังที่ข้าสั่งก็พอ อย่างน้อยตอนนี้ในจวนก็ยังมีข้าคอยควบคุมดูแลอยู่ ข้าให้เ้าทำอย่างไรเ้าก็ทำเช่นนั้นเป็พอ”
จางจ้าวฉือมองฮูหยินผู้เฒ่าที่ทำหน้ายืนหยัดในคำพูดของตน ในตอนนี้ถึงคิดได้ว่า ฮูหยินผู้เฒ่านั้นเกิดมาจากตระกูลทหาร ฮูหยินผู้เฒ่าในอดีตนั้นก็เคยออกรบทำาร่วมกันกับโหวเย่ผู้เฒ่ามาก่อน
จางจ้าวฉือคุกเข่าลง แล้วคำนับให้กับฮูหยินผู้เฒ่าก่อนจะรีบกลับไปจัดการตามที่นางสั่ง
สวี่จือมองมารดาของตนเองที่หลังจากกลับมาจากจวนของฮูหยินผู้เฒ่าก็ดึงกล่องไม้ใบใหญ่ออกมา ก่อนจะนำกล่องเล็กๆ ที่อยู่ในนั้นออกมา จากนั้นก็เอาหนังสือของสวี่เหราใส่เข้าไปในกล่อง เอาพวกผ้าวางไว้้าเป็ขั้นตอนสุดท้ายก่อนจะปิดฝากล่อง รอจนถึง่ทานอาหารเย็นก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีคนเพ่นพ่านอยู่ในจวนมากนัก เรียกให้คนใช้ในจวนช่วยกันยกไปที่จวนของฮูหยินผู้เฒ่าโดยที่ไม่ได้จุดไฟเลยสักดวง
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นจางจ้าวฉือพาคนทาตัวดำยกกล่องมาที่เรือนของตนเอง จึงให้แม่นมเสิ่นยกกล่องไปวางเอาไว้ด้านใน แล้วกล่าวกับจางจ้าวฉือว่า “เ้านี่ก็นะ เหตุใดถึงทาตัวดำเยี่ยงนี้มากันล่ะ?”
จางจ้าวฉือเอ่ยยิ้มๆ “ฮูหยินผู้เฒ่าเ้าคะ จะแสดงละครก็ต้องทำให้มันแเีสิเ้าคะ เหตุผลในการเคลื่อนไหวตอนกลางคืนคือต้องไม่เปิดเผยสีขาวออกมา แม้แต่ข้าก็ยังเข้าใจเลยเ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะแล้วเอ่ยต่อว่า “ประโยคนี้เอามาใช้กับสถานการณ์เช่นนี้หรือ? เอาล่ะ มันก็ดึกมากแล้ว เ้ากลับไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าอีก”
จางจ้าวฉือรับปาก แล้วพาคนของตนเองกลับไปที่เรือน
สวี่เหรากับสวี่ตี้และสวี่จือต่างรออยู่ภายในห้องนอนแล้ว พอเห็นจางจ้าวฉือกลับมาแล้ว สวี่เหรายิ้มแล้วกล่าวว่า “ไอ๊หยา ฮูหยินสามผู้ซ่อนสมบัติของพวกเรากลับมาแล้ว”
จางจ้าวฉือตำหนิออกไป “มัวพูดจาจิกกัดอันใดอยู่ ข้าก็ทำเพื่อครอบครัวของพวกเราหรอก มาๆ แม่จะบอกกับพวกเ้า สมบัติพวกนั้นซ่อนเอาไว้ในหีบใต้เตียง ซึ่งใต้เตียงแม่ได้ขุดหลุมเอาไว้ และเอาผ้ามันห่อหีบไม้พวกนั้นแล้วฝังเข้าไปด้านในเรียบร้อยแล้ว”
สวี่ตี้เอ่ย “ท่านแม่ มิต้องทำถึงขนาดนั้นกระมัง ก็แค่ของเล็กๆ น้อยๆ มิใช่หรือ ท่านถึงกับต้องขุดหลุมซ่อนในห้องของตนเองเลยหรือขอรับ”
จางจ้าวฉือได้ยินดังนั้นจึงเอ่ย “ของแค่นั้นอันใดกัน ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นนะ แค่เพชรพลอยพวกนั้นก็ล้วนเป็ของที่มีมูลค่าเป็อย่างยิ่ง ในอดีตล้วนเป็ของที่ท่านตาท่านยายของพวกเ้าไปนำกลับมาจากทะเล ตอนที่ข้าแต่งงานนั้น ครอบครัวของพวกเราประสบเื่ที่ยากลำบาก ท่านตาของเ้ารู้สึกว่าหากเอาของพวกนั้นไปด้วยก็นับว่าเป็ตัวถ่วงเปล่าๆ จึงตัดสินใจนำมาเป็สินเดิมให้ตอนแม่ออกเรือน เพราะฉะนั้นแม่จึงได้รับของที่เป็สมบัติครึ่งหนึ่งของสกุลจางมาเป็สินเดิมอย่างไรเล่า”
สวี่ตี้เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็อย่างยิ่ง “ท่านแม่ เช่นนั้นเหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินข่าวคราวของท่านตาเลยล่ะขอรับ?”
จางจ้าวฉือถอนหายใจ “ตอนนั้นพวกเขาเจอกับความยากลำบาก ไปมีเื่กับคนที่ไม่ควรจะไปมีเื่ด้วย เพื่อปกป้องชีวิตจึงทำได้แค่ซ่อนชื่อสกุลเอาไว้ ในคราแรกได้ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่ติดต่อข้า เมื่อไหร่ที่พวกเขาเห็นว่าเป็โอกาสที่เหมาะสมแล้วจะติดต่อพวกเรามาเอง”
สวี่ตี้ฟังแล้วก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “ท่านแม่ขอรับ เช่นนั้นตอนนี้ของพวกนี้ ต่อไปจะต้องนำกลับไปส่งคืนให้ท่านตาอีกใช่หรือไม่ขอรับ?”
จางจ้าวฉือกล่าวตอบบุตรชาย “เ้าพูดไร้สาระอันใดกัน บอกแล้วว่าให้มาเป็สินเดิมของแม่ เช่นนั้นก็ต้องเป็ของแม่ ท่านลุงของเ้าหาเงินเก่งมาก ข้าเดาว่าตอนนี้พวกเขาคงจะซ่อนตัวอยู่นอกแคว้นสักแห่งกระมัง”
สวี่ตี้ได้ยินเช่นนี้ก็เอ่ย “เช่นนั้นตอนนั้นคนที่ไปมีเื่ด้วยจะต้องน่ากลัวมากแน่ๆ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่หนีออกไปเช่นนี้หรอก”
สวี่เหราเอ่ยตอบ “ตอนนั้นในเมื่อเป็เื่ที่ต้องปกปิดขนาดนั้น ท่านตาของพวกเ้าทำเช่นนี้จะต้องมีเหตุผลของเขาเป็แน่ เ้าเป็แค่เด็ก พูดให้มันน้อยๆ หน่อย ตอนนี้ครอบครัวของพวกเราระส่ำระส่ายแล้วจริงๆ ”
สวี่ตี้ถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อ “แล้วผู้ใดบอกว่ามิใช่ล่ะขอรับ”
รุ่งอรุ่นมาเยือน ผู้คนในเรือนก็ยกหีบสัมภาระของครอบครัวสวี่เหราขนย้ายไปยังรถม้าด้านนอก ทหารรับจ้างนำรถม้ามาหลายคัน จางจ้าวฉือจัดของเอาไปเท่าที่จำเป็เท่านั้น สุดท้ายก็ยังมีหีบสัมภาระมากถึงสามคันรถ บวกกับรถม้าอีกสองคันที่ทั้งครอบครัวจะต้องใช้โดยสารไป และยังมีรถม้าที่ทหารรับจ้างนำมาด้วย ดูแล้วขบวนใหญ่มากพอสมควร
สวี่เหรากับจางจ้าวฉือพาสวี่ตี้และสวี่จือทานข้าวเช้า เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า จะออกเดินทางไกลแล้ว จะต้องทำความเคารพผู้าุโ
ฮูหยินผู้เฒ่าให้แม่นมเสิ่นหยิบของที่ตนเองเตรียมไว้ให้พวกเขา ขนมที่ยังมีไอร้อนลอยออกมา ยังมีขนมอีกหอบใหญ่
โหวเย่กับซื่อจื่อพาคนในจวนมารอที่ประตูสอง แล้วจึงเดินไปส่งถึงประตูใหญ่
จางจ้าวฉือพาสวี่จือ สวี่ตี้และแม่นมลู่ไปขึ้นรถม้าคันที่อยู่ด้านหน้า ชิงเหมี่ยวกับชิงซุยนั่งอยู่รถม้าคันเล็กด้านหลัง ส่วนสวี่เหรานั้น ตอนที่จะพักก็มานั่งอยู่ในรถม้าของจางจ้าวฉือ หากไม่อยากพักผ่อนก็จะไปนั่งพูดคุยกับคนของสำนักรับจ้างคุ้มกันภัย
ทางจวนส่งองครักษ์มาสองคน และคนใช้ในจวนอีกหลายคน พวกเขาจะทำการส่งครอบครัวของคุณชายสามไปให้ถึงเขตเหอซี หลังจากถึงที่พักแล้วค่อยกลับมาที่เมืองหลวง ตอนนี้มีทั้งคนที่ขี่ม้า มีทั้งนั่งอยู่ในรถม้าที่ขนสัมภาระ
ออกจากเมืองหลวงได้ไม่นาน ถนนหนทางยังสัญจรได้ดี จางจ้าวฉือดูแล้ว ในเมืองหลวงล้วนปูถนนด้วยหิน หลังจากออกประตูตะวันตกของเมืองหลวง เดินทางบนถนนหินอยู่่หนึ่ง ต่อมาเป็ถนนดินเหลือง โชคดีที่ถนนมีคนมาซ่อมแซมบำรุงบ่อยครั้ง หน้าดินจึงค่อนข้างราบเรียบ ถนนเส้นทางหลวงเช่นนี้ เพื่อการเคลื่อนทัพของทหาร ถนนจึงต้องดูแลให้เดินทางสะดวกอยู่เสมอ
ตัวกันการสั่นะเืของรถม้าไม่ค่อยดี ล้อรถเองก็ทำจากไม้ ในขณะที่นั่งอยู่บนรถม้าที่กำลังวิ่งอยู่เป็เวลานาน ช่างเป็การทรมานก้นกบเสียจริงๆ
คนของสำนักรับจ้างคุ้มกันภัยนอกจากขี่ม้ากับขับรถม้าแล้ว ก็ยังเดินเท้าอีกด้วย สวี่ตี้เห็นเช่นนั้นแล้วจึงเอ่ย “นี่พวกเราจะต้องเดินทางไกลถึงพันกว่าลี้นะ กว่าจะถึงขาของพวกเขาจะต้องทรมานมากแน่ๆ เลยขอรับ”
จางจ้าวฉือตอบ “รอจนถึงที่พักกลางทางแล้ว ค่อยหาสมุนไพรที่ช่วยคลายเส้นมาต้มให้พวกเขาแช่เท้า จากนั้นให้นำผ้าอุ่นมาประคบขา น่าจะพอช่วยบรรเทาอาการปวดได้”
แม่นมลู่ฟังฮูหยินผู้เฒ่าสกุลสวี่พูดถึงหลานสะใภ้สามของตนเอง ความว่านางนั้นเป็คนดี ไม่หัวโบราณ นิสัยก็ยังเป็คนเรียบง่าย ซ้ำยังเป็คนใจกว้าง ตอนนี้ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะมีนิสัยที่มิเลวเลยจริงๆ
อาหารกลางวันก็ทานกันง่ายๆ บนรถม้า ทานขนมของว่าง ดื่มน้ำชาในกระติกบนรถม้า ซึ่งน้ำชายังคงมีความร้อนอยู่
ตกกลางคืนก็มาถึงที่พักระหว่างทาง ซึ่งห่างจากเมืองหลวงหลายสิบลี้ สวี่เหราหยิบเอกสารของตนเองออกมา ก่อนที่ทุกคนจะถูกพาเข้าไปพักด้านใน
จางจ้าวฉือไปที่รถม้าคันที่เก็บสมุนไพรของตนเอาไว้ นางทำการคุ้ยหาสมุนไพรหลายอย่างออกมา ก่อนจะให้ข้ารับใช้ติดต่อคนในที่พักเพื่อจ้างให้จัดหาหม้อขนาดใหญ่มาต้มน้ำให้เต็ม จากนั้นก็เรียกทุกคนมารวมกันเพื่อทำการแช่เท้า บางคนนำเท้าลงไปแช่ในน้ำอุ่น หรือบางคนนำผ้ามาแช่ในน้ำร้อนจากนั้นก็เอาผ้ามาวางที่ขา
หลังจากพักผ่อนง่ายๆ หนึ่งคืน ก่อนจะทานอาหารเช้าตรงที่พักและเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง
เพราะว่าการเดินทางในครั้งนี้มีจางจ้าวฉือที่เป็หมอแผนปัจจุบันมาด้วย อีกทั้งยังเป็หมอที่มีความสามารถทางด้านการแพทย์สูงมาก สวี่เหราจึงรู้สึกวางใจเป็อย่างมาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนที่ไม่สบายระหว่างทางและจะทำให้การเดินทางล่าช้าลง
หลายวันต่อมา ในตอนที่ถึงเวลาจะต้องพักผ่อนก็สามารถหาที่พักระหว่างทางได้ เมื่อถึงที่พัก จางจ้าวฉือมักจะสั่งให้คนในขบวนมาแช่น้ำอุ่นผสมโอสถหรือใช้ผ้าชุบน้ำร้อนมาอังที่ขา เมื่อเดินทางผ่านเมืองที่ค่อนข้างใหญ่เมืองหนึ่ง นอกจากซื้อของใช้ประจำวันแล้ว จางจ้าวฉือก็จะไปที่ร้านขายโอสถ แล้วซื้อสมุนไพรที่จำเป็ต้องใช้มาเป็จำนวนมาก
ในการเดินทางวันที่เจ็ด พวกเขาหาที่พักระหว่างทางไม่ทันก่อนพลบค่ำ จึงจำเป็ต้องนอนพักกันกลางป่า
ทหารรับจ้างมีประสบการณ์การใช้ชีวิตอยู่ด้านนอกเยอะมาก พวกเขาชี้แนะว่าให้หาสถานที่เปิดโล่งและอยู่ใกล้แม่น้ำ ก่อนจะทำการจอดรถม้า นำหม้อออกมาทำอาหาร ตัดหญ้าป้อนอาหารม้า
จางจ้าวฉือพาสวี่ตี้และสวี่จือไปเดินเล่นใกล้ๆ บริเวณที่พัก
พื้นที่แถบนี้ถึงแม้จะเปิดกว้าง แต่ใกล้ๆ นี้มีป่าไม้ เมื่อมองไกลออกไปจะเห็นต้นไม้ใบหญ้าขึ้นรกทึบ ขณะนี้เข้าเดือนห้าแล้ว จางจ้าวฉือกลัวว่าข้างในป่าจะมีแมลงกับมด จึงมิได้พาเด็กๆ เดินเข้าไปใกล้มากนัก
หม้อหลายใบที่ซื้อมาพวกนั้นในที่สุดก็ได้ใช้งานเสียที สวี่เหราไปที่ร้านช่างตีเหล็กโดยเฉพาะเพื่อจ้างให้ทำเตาเหล็กเล็กๆ พวกนี้ รูปร่างเหมือนกันกับตอนที่ตนเองเคยไปเที่ยวที่การท่องเที่ยวเชิงการเกษตร แล้วเห็นหัวหน้าของสถานที่ท่องเที่ยวเอามาใช้ทำอาหารที่หลังเรือน ตอนนั้นเขาเดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น รู้สึกว่าเตาเช่นนี้ใช้งานได้ดีมากจริงๆ ครั้งนี้จะต้องเดินทางที่ใช้ระยะเวลาในการเดินทางยาวนานมากๆ พูดกันตามความจริงแล้ว ไม่ว่าจะสวี่เหราหรือจางจ้าวฉือ หรือจะเป็สวี่ตี้ต่างก็ไม่ชอบให้ตนเองต้องมาลำบาก โดยเฉพาะยามที่ต้องออกไปด้านนอก หากลำบากลำบนเช่นนั้นไม่มีทางพอใจได้เลย
สำหรับเตาขนาดเล็กนี้ สวี่เหราเพิ่มเงินเข้าไปอีกเล็กน้อย อีกทั้งยังอยู่เฝ้าช่างตีเหล็กด้วยตนเองถึงหนึ่งวัน ถึงได้ทำของรูปร่างแปลกใหม่ออกมาเช่นนี้ได้ ไม่ว่ารูปร่างจะออกมาสวยงามหรือไม่ ผลลัพธ์ขอเพียงใช้งานได้ดีก็เพียงพอแล้ว
ความจริงได้รับการพิสูจน์แล้ว ของที่หน้าตาดูไม่ออกว่าเป็เตาเหล็กนั้นใช้งานได้ดีจริงๆ ไม่ว่าจะต้มโจ๊กหรือต้มน้ำล้วนทำออกมาได้ดี คนของสำนักคุ้มกันภัยรับจ้างเห็นแล้วก็เข้ามาสอบถามสวี่เหราว่าทำอย่างไร สวี่เหราจึงแนะนำร้านช่างเหล็กในเมืองหลวงให้กับคนของสำนักคุ้มกันภัย หลังจากพวกเขากลับไปแล้วให้ไปติดต่อทางนั้น คาดว่าเ้าของร้านตีเหล็กผู้นั้นคงได้ทำฉบับแก้ไขออกมาแล้ว
หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว จางจ้าวฉือก็หาผงโอสถออกมา แล้วนำไปสาดบริเวณรอบๆ ซึ่งเ้าสิ่งนี้เอาไว้ไล่แมลงมดโดยเฉพาะ ตอนนี้หลายพื้นที่มีคนอยู่ไม่น้อย ผู้ใดจะไปรู้ได้ว่าด้านในมีมดแมลงงูพิษมาซ่อนตัวอยู่ที่ใดหรือไม่ ฉะนั้นทำการป้องกันเอาไว้ก่อนย่อมดีกว่า
เมื่อองครักษ์กับทหารรับจ้างแบ่งกะเฝ้ายามกันเรียบร้อยแล้ว สวี่เหราก็พาสวี่ตี้ไปที่รถม้าคันที่เก็บของด้านหลัง ้ามีผ้าคลุมปิดเตียงเอาไว้ หลังจากขึ้นเตียงห่มผ้าแล้วก็นอนหลับไป ที่นี่ถึงแม้่เช้าอากาศจะร้อน แต่ตอนกลางคืนอากาศกลับหนาวเย็นมาก
รถม้าของจางจ้าวฉือใหญ่มาก นางพาสวี่จือกับแม่นมลู่นอนอยู่บนรถม้า ถึงแม้ตอนกลางวันจะนั่งอยู่บนรถม้าเท่านั้น แต่นั่งอย่างนี้มาทั้งวันก็เหนื่อยล้ามากเช่นกัน หลังจากสวี่จือล้มตัวลงนอนก็หลับไปทันที กลับเป็แม่นมลู่ ด้วยความที่อายุมากแล้ว จะนอนหลับก็ยาก เห็นจางจ้าวฉือที่นอนอยู่นานแล้วก็ยังนอนไม่หลับ จึงพูดคุยกับนางด้วยเสียงแ่เบา
แม่นมลู่เอ่ยขึ้น “หลายปีก่อน ตอนนั้นข้ายังเด็ก เคยเจอท่านปู่ของเ้าที่ตำหนักขององค์ไทเฮา”
จางจ้าวฉือฟังแล้วก็ใมาก “ท่านปู่ของข้าหรือเ้าคะ? ท่านปู่ของข้าเป็หมออยู่ในโรงหมอธรรมดา เหตุใดยังสามารถไปอยู่ในตำหนักขององค์ไทเฮาได้เล่าเ้าคะ?”
แม่นมลู่ตอบ “ราชวงศ์ก่อน สกุลจางของพวกเ้าเป็คนที่โดดเด่นด้านการแพทย์ เล่าเรียนวิชาแพทย์จนหมดทุกแขนง นี่จะนับว่าเป็คนธรรมดาได้อย่างไร? ต่อมาปู่ของเ้าไม่อยากที่จะอยู่ในวังอีกต่อไป ถึงได้ปฏิเสธคำเชิญขององค์ไทเฮาถึงสามครั้งด้วยกัน”
จางจ้าวฉือกล่าว “ข้ารู้สึกว่าการไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวในวังนั้นเป็การดียิ่งเ้าค่ะ ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปทำงานในวังหลวง ก็ยังเป็หมอเหมือนกับตอนนี้มิใช่หรือ? แม่นมลู่ ตอนเด็กๆ ข้าเป็คนที่ท่านปู่เลี้ยงมาเองกับมือนะเ้าคะ ท่านปู่คิดอย่างไรในใจของข้านั้นย่อมรู้ดีที่สุด ท่านน่ะหวังว่าลูกหลานของตนเองจะมีชีวิตที่ปลอดภัยสงบสุขไปจนแก่เฒ่า ผู้ใดจะไปรู้ว่ายังมีคนไปทำผิดต่อความ้าของท่านได้”
แม่นมลู่ถอนหายใจ “เื่มันมักจะมียามที่น้ำลดแล้วตอผุดขึ้นมาอยู่นะ เ้าเองก็อย่าได้รีบร้อนไปเลย ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยก็พอแล้ว หากยังเหลือูเาเขียวชอุ่มอยู่ มีหรือจะไม่มีฟืนมาก่อไฟ?”
จางจ้าวฉือไม่ได้พูดต่อ ทำเพียงพลิกตัวมองบุตรสาวที่นอนหลับหายใจเสียงดังฟี่ฟี่ออกมา นางจึงหัวเราะด้วยความเอ็นดู ก่อนจะห่มผ้าคลุมเท้าให้สวี่จือ แล้วหลับตานอนตามไป เื่มันผ่านไปแล้วผู้ใดจะไปขุดคุ้ยมันขึ้นมาอีก ต่อไปหากมีคนมาหาเื่ตนจริงๆ ก็แค่คิดหาวิธีตอบโต้กลับไปก็พอ ภายใต้โลกที่กว้างใหญ่นี้ ยังมีสถานที่ที่ไม่มีเหตุผลด้วยหรือ?
ตลอดคืนนี้ จางจ้าวฉือนอนปวดหลังปวดเอวไปหมด นอนบนรถม้ามิใช่เื่ดีเลยจริงๆ นางคิดกับตนเองในใจ ต่อไปแม้จะต้องเสียเวลาสักหน่อย ก็จะไม่นอนอยู่ในป่าเช่นนี้อีกแล้ว นอนพักผ่อนได้ไม่เพียงพอร่างกายจะดีได้อย่างไร? ส่วนคนของสำนักคุ้มกันภัยนั้น เป็เพราะเื่เงินเป็ปัจจัยสำคัญมิใช่หรือ ขอแค่เงินถึง พวกเขามีหรือที่จะไม่ยินยอมพักอยู่ในโรงเตี๊ยม แล้วนอนสบายๆ บนตั่งใหญ่ๆ กัน?
ตลอดทางกลับไม่เกิดเื่อันใดขึ้น และเพราะว่าเส้นทางนี้เป็เส้นทางหลวง ถึงแม้ระยะทางจะไกล แต่กลับไม่มีูเาใหญ่ขวางอยู่เลย ผนวกกับราชวงศ์นี้ตอนที่สร้างแคว้นเมื่อหลายปีก่อนก็ได้กำจัดศัตรูไปมาก พวกโจรูเานั่นก็ไม่มีรังอยู่แล้ว ฮ่องเต้หลายพระองค์ทุกครั้งที่ขึ้นครองราชย์ใหม่ๆ ก็อยากจะสร้างบ้านเมืองที่สงบสุข ดังนั้นจึงพยายามอย่างมากเพื่อที่จะสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีให้กับประชาชน
เมื่อมาถึงก่านโจวซึ่งเป็อาณาเขตที่ใกล้กับเขตเหอซี พวกเขาเข้าไปขอพบคนที่ดำรงตำแหน่งสูงกว่าสวี่เหรา หลังจากรับใบยืนยันใหม่แล้ว ขบวนรถม้าก็อาศัยอยู่ที่นี่หนึ่งวัน ก่อนจะใช้เวลาเดินทางสองวันก่อนจะถึงเขตเหอซี
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้